Οδηγός: 5 tips που πρέπει να έχετε υπόψιν πριν πάτε στη Σέριφο

Οι μυστικές παραλίες, τα (μόνα) καλά εστιατόρια, η γλυκιά σαν του Ψυρρή Χώρα και η ενέργεια που με έκανε να κοιμάμαι έως και 14 ώρες σερί…

Αυτός ο μίνι οδηγός που έφτιαξα θα σας φανεί πολύ χρήσιμος αν κανονίσετε να πάτε κάποια στιγμή στη Σέριφο. Ελπίζω όχι τον Αύγουστο που είναι Λούτσα.

Οι Παραλίες

Το νησί έχει υπέροχες παραλίες, όλες σχεδόν ανοργάνωτες. Η περιρρέουσα καταστασούλα, παρ’όλα αυτά, δεν η μαγική & παραδεισένια που φαντάζεσαι, καθώς ο κόσμος ακόμη & στις πιο δυσπρόσιτες ήταν πολύς, θορυβώδης, ανάγωγος, Ταλιμπάν με μπικίνι. Μόνες καβάντζες κάτι σχετικά ασχημούλες που δεν τις θέλει κανένας (βλ. Μαλλιάδικο) & η Λια των γυμνιστών, στην οποία, έτσι και πας, σε προστάζω (θερμοπαρακαλώ) να βγάλεις κι εσύ το κωλί σου έξω για να μην καταντήσει στο τέλος σαν τις υπόλοιπες.

 

Η Χώρα

Η Χώρα, γλυκύτατη, με την πλατεία Δημαρχείου ένα ημιπολύτιμο μπιζουδάκι των Κυκλάδων, ήταν σαν του Ψυρρή. Αυτό.

Το φαγητό

Για νησί που όταν ρωτάς πού τρως καλά, οι γνώστες σου λένε στη Σίφνο, ήταν αναμενόμενο να ξεχωρίσω το ταϋλανδέζικο Blue Bamboo με την ατμοσφαιρική αυλή & το κάπως γκουρμέ εστιατόριο του Ρίζες hotel. Και μην ακούσω, παιδιά, ότι μόν ελληνική κουζίνα προτιμούμε στα νησιά, αφού το safe choice κάρι είναι χιλιάδες φορές προτιμότερο από κακή χωριάτικη. Πάντως ο Στεφανάκος στην Ψιλή Άμμο έχει έναν καταπληκτικό γαύρο μαρινάτο (ζητήστε τη δική τους συνταγή) & ιμάμ λουκούμι. Όπου αλλού εφαγα, το χάος.

Το Μέγα Λιβάδι

Ένα ηλιοβασίλεμα μετά την παραλία (κάπου αλλού γιατί εκεί δεν λέει) να πάτε στο Μέγα Λιβάδι των παλιών μεταλλωρυχείων. Συγκλονιστικά αγγελοπουλική φάση, αν & αντί για ομίχλη κάνει εδώ έντονη ηλιοφάνεια, με τα ερειπωμένα κτίρια & τις 70s ταβερνούλες, με καλύτερη (ανάμεσα στις μονόφθαλμες) τον Κύκλωπα -που πάλι βέβαια ένα μάτι έχει, τώρα που το σκέφτομαι…

Η ενέργεια

Κάθε φορά που πάω στη Σέριφο (να δούμε αν θα το ξανακάνω) ξεκουράζομαι βαθιά & κοιμάμαι σαν πουλάκι έως & 14 ώρες. Μου είπαν ότι έχει να κάνει με τα μέταλλα του υπεδάφους, αλλά εμένα ήταν πιο πολύ σαν να μου γιάτρεψε το fomo (fear of missing out), αφού τίποτα σπουδαίο δεν αισθανόμουν ότι έχανα όσο ροχάλιζα.

 

PS1: Ίσως όλα τα παραπάνω τα βρεις κατά πολύ βελτιωμένα ή εντελώς διαφορετικά αν δεν κοπιάσεις Αύγουστο. Εκτός απ’το φαί, που δεν αλλάζει.
PS2: Μπορεί να μη φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση, αλλά τα πέρασα πολύ όμορφα. Γιατί ήξερα τι να περιμένω. Όπως κι εσείς τώρα άλλωστε.