The Curly Sue – a greek media phenomenon!

 

Ο πρίγκηπας του viral, ο ίδιος ο Άρης Αλεξανδρής (aka The Curly Sue) σε μια συνέντευξη για τη διχασμένη του #not προσωπικότητα, για τα όρια της σάτιρας και του trolling, τις απειλές που δέχεται και τη μοναξιά, για τους celebrities που του στέλνουν μηνύματα στο inbox, για τον Λάκη Λαζόπουλο, το ΣΥΡΙΖΑ, τη Χρυσή Αυγή, τη LIFO, τις διαφωνίες του σχετικά με το Pride της Αθήνας και για τα τοπ5 πράγματα που τον κάνουν χαρούμενο.

Συνέντευξη: Δημήτρης Τσακούμης - Φωτογραφίες: Ιωάννα Χατζηανδρέου (this is not another agency)

 

Πως γεννήθηκε η περσόνα του Curly;

Η περσόνα νομίζω ότι πάντα ενυπήρχε μέσα μου, έστω σε λανθάνουσα μορφή. Ήταν ένα θωρακισμένο όχημα για να βγαίνω απ’ τον εαυτό μου και να γελάω με τα χάλια του κόσμου (και τα δικά μου) -προστατευμένος. Το όνομα προέκυψε από έναν παραλληλισμό που έκανε κάποτε ένας φίλος μου ανάμεσα στα μαλλιά μου και την ηρωίδα της ομώνυμης ταινίας με τον James Belushi και την Alisan Porter -και για κάποιον λόγο μου έμεινε. Δεν ξέρω, υποθέτω ότι ήταν από αυτούς τους συμβολισμούς που από τεχνικής άποψης δεν είναι απολύτως κατάλληλοι για να τους υιοθετήσεις (προφανώς δεν είμαι ένα μικρό, ανυπεράσπιστο κοριτσάκι δηλαδή), αλλά τελικά βιώνεις μια σουρεαλιστική ταύτιση και τους κάνεις κομμάτι σου anyway. Το Cyber Φωτοντελίριο προέκυψε εντελώς τυχαία, τόσο σε επίπεδο ονόματος όσο και concept. Απλώς μου κατέβηκε μια μέρα που χάζευα trash ειδήσεις και γέλαγα μόνος μου.

Είναι άλλος ο Άρης Αλεξανδρής κι άλλος ο Curly;

Ο Curly είναι ένα παράγωγο του Άρη, όπως πολλά άλλα, που άλλες φορές στέκεται ισότιμος απέναντί του, άλλες φορές τον καταπίνει ολόκληρο, κι άλλες στέκεται χαμένος στη σκιά του και ζητάει καθοδήγηση. Μοιράζονται τον πυρήνα τους, αλλά διαφέρουν στις προτεραιότητες και την έκφρασή τους. Γενικά, πάντως, πολύ ευοίωνο που αναφέρομαι στον εαυτό μου στο γ’ πρόσωπο σαν την Άντζελα Δημητρίου.

Αν εξηγούσες σε κάποιον, που δεν το έχει ποτέ δει, τι είναι το Φωτοντελίριο τι θα του έλεγες;

Καταρχάς θα του έλεγα να μπει στο thecurlysue.com για να δει το αυθεντικό, γιατί υπάρχουν και κάτι άλλα sites που πολύ μεταγενέστερα έκλεψαν την λέξη φωτοντελίριο για να τιτλοφορήσουν τα κακομοίρικα φωτορεπορτάζ τους (classy ε; i know…). Στην ουσία όμως τώρα, το Φωτοντελίριο είναι απλώς μια άδολη αποδόμηση της κρατούσας μιντιακής κουλτούρας, χωρίς εμπάθεια και προσωπικά απωθημένα, απλώς με καλοπροαίρετο χιούμορ και ιδεολογική/αισθητική αντίθεση.

 

 Η «τρασίλα» με την οποία ασχολείσαι σε επηρεάζει ψυχολογικά; Διασκεδάζεις ή στενοχωριέσαι;

Δεν μου προκαλεί κανένα άλλο συναίσθημα πέρα από γέλιο. Ούτε διασκέδαση ούτε στεναχώρια, γέλιο μόνο. Τις ανθρωπολογικές παρατηρήσεις μου πάνω στο trash τις έχω κάνει χρόνια πριν.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου πρωταγωνιστές και γιατί; Ποια είναι τα όρια που βάζεις για να μην ξεφύγεις προς το bullying;

Οι αγαπημένοι μου πρωταγωνιστές είναι αυτοί που γίνονται ακούσια γελοίοι, αλλά παράλληλα είναι όσο larger-than-life χρειάζεται, ώστε να μην προσβάλλονται από την υπόδειξη αυτής ακριβώς της γελοιότητάς τους. Το βρίσκω ακαταμάχητο αυτό -να σκορπάς γέλιο αλλά να είσαι στον κόσμο σου και να μην σε νοιάζει. Bullying δεν τίθεται εννοιολογικά και πρακτικά όταν κάνεις προφανές χιούμορ και θίγεις μόνο light χαρακτηριστικά, που ο άλλος έχει επιλέξει μόνος του. Π.χ. δεν θα σχολιάσω ποτέ τα κιλά κάποιου, τη μύτη του, την αναπηρία του. Ο σχολιασμός θα ‘χει να κάνει με το στυλ, τα ρούχα, τα μαλλιά, τα μπότοξ, τις δηλώσεις, και γενικά με γνωρίσματα που μπορείς να χρεώσεις στην προσωπικότητα και όχι στη φύση. Και σίγουρα δεν θα είναι απειλητικός ούτε θα εκφοβίσει κανέναν. Ίσως έχω ξεφύγει απ’ τον κανόνα καμιά φορά, αλλά νομίζω ότι για όποιον με παρακολουθεί συστηματικά, η θέση μου στο θέμα είναι σαφής. Χοντράδες έχω πει σίγουρα, αλλά τις έχω απωθήσει από τη μνήμη γιατί μάλλον με έκαναν να νιώσω γαϊδούρι μετά.

Όταν χρησιμοποιείς έναν «urban legend» (έχω δει να το κανεις με τη σεξουαλική ταυτότητα κάποιων) για να προκαλέσεις γέλιο, υιοθετείς τη φήμη ή τη διασκεδάζεις;

Δεν χρησιμοποιώ όποιον κι όποιον urban legend. Χρησιμοποιώ αυτούς που πιστεύω ότι ισχύουν, ότι έχουν πλάκα, κι ότι, ακόμα κι αν δεν ισχύουν, δεν τρέχει τίποτα να τους επικαλεστούμε. Το αν είναι όντως gay κάποιος ή αν τον έχουν πράγματι απατήσει, είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να τρομοκρατεί τον άμεσα ενδιαφερόμενο. Και οι δύο εκδοχές είναι εξίσου αδιάφορες και άμεμπτες, θέλω να πω. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, είναι «να ‘χαμε να λέγαμε».

Έχει διαφορά η δίκη σου σάτιρα από αυτή του Λάκη Λαζόπουλου; Μήπως η απήχησή σου σημαίνει ότι το κοινό είναι ήδη έτοιμο να κάνει mainstream το έξυπνο «τρολάρισμα» ως μέσο ελέγχου της αλαζονείας των διάσημων και των ισχυρών;

Ο Λαζόπουλος, από μια εξόχως προνομιακή θέση, χαϊδεύει τα αφτιά εκατομμυρίων αγράμματων ανθρώπων με χαμηλή νοημοσύνη, λέγοντάς τους αυτό που θέλουν να ακούσουν και παίζοντας με τη βλακεία τους. Παράλληλα, βγάζει πολλά λεφτά από αυτό, συντηρεί ένα συγκεκριμένο κοινωνικό στάτους και είναι celebrity. Εγώ απευθύνομαι σε μερικές χιλιάδες ανθρώπων με πολύ πιο απαιτητικό κριτήριο, διατηρώντας πολύ πιο ειλικρινείς απόψεις, και πολύ πιο ταπεινά κίνητρα. Παράλληλα, βιοπορίζομαι στοιχειωδώς. Η διαφορά μας είναι χαώδης ποιοτικά και ποσοτικά. Το έξυπνο «τρολάρισμα» δεν πρόκειται πιστεύω να γίνει mainstream anytime soon. Εδώ η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου αναδημοσιεύει ψεύτικα tweets και troll ειδήσεις ως αληθινά. Δεν αντιλαμβάνεται καν τον πυρήνα του trolling, ενώ του επιτίθεται κιόλας αν μυριστεί ότι δεν εξυπηρετεί αυτό ακριβώς που νόμιζε. Mainstream γίνονται μόνο οι ατάκες, τα τσιτάτα, οι εξυπνάδες, κι ακόμη και ορισμένα προϊόντα trolling που τυχαίνει να είναι εύληπτα και να μην απαιτούν πολύ προβληματισμό.

 

Σε έχουν απειλήσει ή σου έχουν κάνει μήνυση;

Συνέχεια με απειλούν με ποικίλους τρόπους, μηνύσεις, αγωγές, ξύλο, αλλά συνήθως οι απειλές είναι τόσο κούφιες όσο και το έννομο αγαθό που εθίγη. Πίπες δηλαδή. Όποιος θέλει να προξενήσει κακό, το κάνει, δεν απειλεί. Κι αυτό δεν χρειάζεται σπουδές νομικής για να το συνάγεις -μετά τις πρώτες πενήντα απειλές μαθαίνεις βιωματικά. Οι θιγόμενοι διακρίνονται σε περισσότερες κατηγορίες απ’ όσες φαντάζεσαι, αλλά ενδεικτικά θα αναφέρω δύο, τις πιο ενοχλητικές: Πρώτα, είναι η κατηγορία των ανθρώπων που σε παρακολουθούν και από ένα σημείο κι έπειτα νομίζουν ότι είσαι κτήμα τους, επομένως δεν ανέχονται το ενδεχόμενο να εκφράσεις άποψη αντίθετη απ’ τη δική τους. Αν το κάνεις, έχεις να αντιμετωπίσεις βομβαρδισμό αντιδράσεων στο inbox -ύβρεις, απαξιωτικά σχόλια, προειδοποιήσεις να μην ξαναπείς αυτά που είπες, απειλές να προσέχεις πού πατάς κ.λ.π. Η άλλη κατηγορία είναι οι πέμπτης διαλογής celebrities που σε ειδοποιούν ότι θα λάβεις οσονούπω την αγωγή ή τη μήνυσή τους, αλλά φυσικά δεν τα λαμβάνεις ποτέ γιατί είναι τόσο μπατίρηδες που δεν έχουν ούτε το δικαστικό παράβολο να πληρώσουν. Θλιβερές περιπτώσεις ατόμων, σε κάθε περίπτωση. Στη δεύτερη περίπτωση κάνω πίσω γιατί ξενερώνω και θέλω να αποφύγω τη μανούρα.

Πότε φοβήθηκες περισσότερο για την ασφάλεια σου;

Τότε πού είχα γράψει για την υπόθεση Ρωμανού το αυτονόητο, ότι δηλαδή είναι μια σκηνοθετημένη και εκβιαστική βλακεία, φτιαγμένη για να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες με ψεύτικο ανθρωπιστικό και επαναστατικό προκάλυμμα. Τότε συνειδητοποίησα την υποκρισία, την αμάθεια και τα φασιστικά ένστικτα της ελληνικής κοινωνίας, επιβεβαίωσα τη γνώμη μου ότι ο φασισμός είναι νοοτροπία και όχι ιδεολογία, και βίωσα τις απειλές στην πιο κυριολεκτική τους διάσταση. Ήξεραν πού μένω και τέτοια... Δεν βαριέσαι όμως, δεν έγινε και τίποτα. Ξεχάστηκε κι αυτό.

Οι γονείς σου τι σε συμβουλεύουν σχετικά;

Α, πιστεύουν ότι είμαι τέλειος σε όλα και θεωρούν ότι πιθανότατα μυστικές οργανώσεις σχεδιάζουν να με δολοφονήσουν, άρα πρέπει να προσέχω. Τα αίτια άγνωστα, προφανώς όμως φταίει που είμαι τόσο τέλειος.

 

Σου στέλνουν μηνύματα celebrities για να σε πιάσουν φίλο;

Μου στέλνουν συχνά, αλλά αμφιβάλλω ότι θέλουν να με πιάσουν φίλο ή ότι πιστεύουν πως κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Απλώς το κάνουν για το street cred, για να φανούν cool ή επειδή όντως βρήκαν κάτι αστείο.

Εκτιμάς περισσότερο το celebrity που σου λέει ότι σε θαυμάζει αν και τον «τρολαρεις» (ίσως είναι ευφυής, ίσως όμως και ψεύτης) ή αυτόν που δεν ασχολείται καθόλου;

Δεν εκτιμώ κανέναν ως άνθρωπο γιατί δεν γνωρίζω τους celebrities προσωπικά. Αξιολογώ όμως τη στρατηγική τους ανάλογα με το πόσο σοβαρά (δείχνουν να) παίρνουν τον εαυτό τους. Κι εκεί ξεχωρίζει ο ακομπλεξάριστος επαγγελματίας από το τσόκαρο, για παράδειγμα.

Τι έγινε με τη LIFO και τα σπάσατε; Αυτή η στήλη ήταν το απόλυτο talk-of-the-town!

Δεν έγινε κάτι. Απλώς μια μέρα ξύπνησα και δεν υπήρχε το blog μου. Υποτίθεται ότι διεγράφη οριστικά κατά λάθος. Καταλαβαίνεις, πρόκειται για case τύπου «χαρτάκι δεν υφίσταται» (σ.σ. η γνωστά ατάκα από το ριάλιτι The Bar). Αλλά επειδή έχω υπάρξει φρικτά αναβλητικός κατά καιρούς, αυτό ήταν ένα πολύ καλό ερέθισμα για να ξυπνήσω και να δουλέψω επιτέλους για μένα στο thecurlysue.com. Άρα υποθέτω ότι είμαι ευγνώμων στο μαγικό ψηφιακό γρανάζι που διέγραψε μόνο του ένα ολόκληρο μπλογκ ένα τυχαίο σούρουπο.

Mε κάθε post του thecurlysue.com γίνεται viral χαμός! Περιέγραψε μου τα συναισθήματα ικανοποίησης, δύναμης, αδιαφορίας ή αλαζονείας,που σε κατακλύζουν με τα γεωμετρικά αυξανόμενα like...

Σιγά το buzzfeed καλέ! Δεν βιώνω τόσο έντονα συναισθήματα –πάνε άλλωστε και κάμποσα χρόνια από τότε που ξεκίνησα να γράφω και να με διαβάζει ένα κοινό. Πλέον ικανοποιούμαι απλώς όταν μπορώ να πληρώσω τη ΔΕΗ χωρίς ζόρι. Καταλαβαίνεις, έχουμε και τα παιδιά της ΕΡΤ πλέον υπ’ ευθύνη μας, δεν είναι αστείο πράγμα. Οφείλουμε να είμαστε συνεπείς απέναντί τους.

Ο Άρης Αλεξανδρής αισθάνεται το ίδιο με τον Curly ή βιώνει αλλιώς την επιτυχία;

Επιτυχία βιώνουν η Άννα Βίσση και ο Σάκης Ρουβάς, όχι εγώ. Εγώ είμαι ένα ολιγαρκές άτομο που εισπράττει άφατη ικανοποίηση από το γεγονός και μόνο ότι δεν έχει εργοδότη. Αν πρέπει οπωσδήποτε, λοιπόν, να παραδεχτώ μια προσωπική επιτυχία, αυτή εστιάζεται στο γεγονός ότι δεν υπάγομαι στην εξουσία κάποιου και δεν είμαι υποχρεωμένος να συναναστρέφομαι κόσμο και να μπαίνω σε ετεροπροσδιοριστικά καλούπια. Ναι, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που ‘χω κάνει στον εαυτό μου, και τρέμω μη γίνει καμιά στραβή και το χάσω. Εργοδότης μου είναι ο Curly φυσικά, και πιστεύω χαίρεται που μ’ έχει στη δουλειά του.

 

Τι είδους μηνύματα λαμβάνεις στο inbox;

Κάθε είδους. Υποστηρικτικά, υβριστικά, αγαπησιάρικα, βλακώδη. Κυρίως όμως μηνύματα με υλικό που έχω δει νωρίτερα άλλες 150 φορές.

Επειδή κάνουμε παρέα, ξέρω ότι είσαι πολύ συνεσταλμένος και ευγενικός έξω, ενώ στο facebook το ακριβώς αντίθετο, με πύρινη φρασεολογία και ασύδοτο λεξιλόγιο... Κλινικά θα το λέγαμε αυτό διχασμένη προσωπικότητα;

Όχι χαζέ, θα το λέγαμε διάκριση και σεβασμό των περιστάσεων. Δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες, δεν σου ξυπνάνε όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο εαυτό, δεν ενσαρκώνεις σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου τον ίδιο ρόλο. Ανησυχητικό θα ήταν να είσαι με έναν άνθρωπο που προσπαθεί να είναι μονίμως αυστηρός ή μονίμως αστείος ή μονίμως καυστικός ή μονίμως σεξουαλικός ή μονίμως πανέξυπνος κ.λ.π. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι και είναι αφόρητοι.

Επίσης ως Curly μοιάζεις απίστευτα κυνικός. Στην πραγματικότητα είσαι...

…εξίσου κυνικός. Απλώς φροντίζω να εγχέω στη ζωή μου τις απαραίτητες δόσεις ρομαντισμού και ψέματος, για να περνάω και λίγο καλά.

Τα σοβαρά σου άρθρα είναι πιο δοκιμιακά και πυκνά, μάλλον δυσνόητα για το κοινό που επικροτεί το Φωτοντελίριο… Ή μήπως κάνω λάθος; Τι λένε τα στατιστικά σου;

Δεν διακρίνω τα άρθρα σε σοβαρά και ασόβαρα γιατί δεν θεωρώ το χιούμορ λιγότερο σοβαρό από μια πολιτική γνώμη. Στην ουσία τους είναι και τα δύο εξίσου σημαντικά: στοχασμοί πάνω στον άνθρωπο, απλώς με διαφορετικό ύφος. Όποιος κατανοεί φιλοσοφικά, λοιπόν, το Φωτοντελίριο, δεν θα ‘χει κανένα πρόβλημα να καταλάβει και μια μακροσκελή άποψη πάνω σε ένα κοινωνικό ζήτημα. Και η εμπειρία μου μού έχει δείξει πως είναι πολλοί αυτοί. Όποιος διαβάζει το Φωτοντελίριο θεωρώντας το ασόβαρο, και γενικά συνδέει την αστειότητα με την πνευματική μικρότητα, μάλλον θα μείνει στην ανάγνωση του ντελιρίου. Που μάλλον είναι μια πολύ επιδερμική ανάγνωση.

Θα συνεχίσεις να κάνεις το ίδιο για όσο κρατήσει ή ονειρεύεσαι και σχεδιάζεις την εξέλιξη του;

Νομίζω όλοι εξελισσόμαστε είτε το θέλουμε είτε όχι, άρα όλα είναι έτσι κι αλλιώς καταδικασμένα να αλλάξουν. Δεν έχει σημασία τι θέλω εγώ, στην πορεία κάτι θα βαρεθώ και κάτι θα επιθυμήσω. Στον βαθμό που περνάει απ’ το χέρι μου, θα φροντίσω, πάντως, να εμπλουτίσω και να γιγαντώσω ό,τι κάνω ήδη.

 

Ενώ υπερασπίζεσαι την ελευθερία των gay σταθερά και σοβαρά όσο κανένας άλλος στα ελληνικά media, σήμερα που κάνουμε αυτή τη συνέντευξη γίνεται το Pride και δεν είσαι εκεί. Γιατί;

Γιατί δεν θεωρώ ότι οι κοινωνικές διεκδικήσεις γίνονται με παρελάσεις, τσίρκα και φτερά, πόσω μάλλον όταν αυτά λαμβάνουν χώρα με ραντεβού, μια φορά τον χρόνο. To Pride έχει την κοινωνική χρησιμότητα που έχει κι ένα τσάμικο σε σχολική γιορτή. Είναι εθιμικό, δεν έχει κινηματικό χαρακτήρα, αποτελεί εικαστικό statement. Μια παράδοση δεν έρχεται σε ρήξη με κανένα κατεστημένο, δεν ανατρέπει τίποτα, δεν δημιουργεί τίποτα καινούργιο. Υπάρχει για να τέρπει αυτούς που τη συντηρούν και να ξενίζει όσους την αποστρέφονται. Επίσης βρίσκω και κάπως στρεβλή την αντίληψη που το διέπει περί ορατότητας. Ορατότητα δεν υπάρχει με τη συνεχή πρόταξη ενός ορισμένου αισθητικού προτύπου - αυτό το μόνο που πετυχαίνει είναι να διαιωνίζει στερεότυπα. Το Pride θα εξυπηρετούσε πραγματικά τον σκοπό της ορατότητας των gay, αν κατάφερνε να τους αναδείξει στα μάτια των ομοφοβικών σε όλο τους το φάσμα. Γιατί οκ, δεν αποτελεί κοινωνική κατάκτηση να μοστράρεις στον γκάου ομοφοβικό κάφρο ένα αγόρι με βαμμένα μάτια. Aυτό το γνωρίζει ήδη και δεν έχει κατορθώσει να το χωνέψει. Δείξ’ του ότι η ουσία της αποδοχής δεν βρίσκεται στο στiλιστικό κομμάτι κι ότι γκέι μπορεί να είναι ο αδερφός του που παίζει μπάλα, ο μπαμπάς του που φοράει κουστούμι ή και αυτός ο ίδιος. Μην τον εγκλωβίζεις σε ένα μοτίβο που ξέρεις ότι θα τον κάνει να αντιδράσει άσχημα. Εξοικείωσε τον άσχετο με τη διαφορετικότητα και σταδιακά θα την αποδεχτεί πλήρως. Το Pride, όμως, έχει μια λογική φεστιβαλικής ακρότητας και εκκεντρικότητας για την εκκεντρικότητα που περισσότερο οξύνει τις διαφορές παρά τις γεφυρώνει. Λογικό, γιατί χωρίς τις στερεοτυπικές αντιθέσεις, δεν θα είχαν θέση πολλοί απ’ τους χορηγούς του.

H κόντρα σου με τη Xρυσή Aυγή και τον ΣΥΡΙΖΑ σου έχει στοιχίσει;

Επιχειρηματικά μου έχει στοιχίσει, γιατί το να επισημαίνεις στον φανατισμένο ότι είναι φανατισμένος σου στερεί clicks. Ειδικά όταν οι φανατισμένοι αποτελούν την πλειοψηφία του κοινού. Θα ήταν πολύ πιο επικερδές για μένα να κολακεύω τη μάζα, να βρίζω τους εχθρούς της και γενικά να αναπαράγω την δημοφιλή πολιτική ρητορική των ημερών (ξέρεις, για όλα φταίνε οι άλλοι, ζηλεύουνε τον ήλιο μας, να ζήσει η Ελλάδα μας ρι). Μάλιστα, αυτό είναι σπορ στο οποίο επιδίδονται με επιτυχία άπειροι άνθρωποι των media και όχι μόνο - σήμερα χτίζονται κανονικές καριέρες πάνω στην ψευτοαντίσταση εκ του ασφαλούς. Εγώ, αντιθέτως, προτιμώ να μου κοπεί το χέρι. Κι αυτό είναι το ηθικό μου κέρδος.

Πες ότι γινόσουν υπουργός ή δήμαρχος στα πενήντα σου… Θα παρέμενες στον πυρήνα σου αυτό που είσαι τώρα ή θα λέγαμε για σένα αυτά που σήμερα λέμε για τη γενιά του Πολυτεχνείου;

Άνθρωποι σαν εμένα δεν θέλουν την ευθύνη των άλλων στα χέρια τους και έχουν το θάρρος της τεμπελιάς αλλά και της ηθικής τους ακεραιότητας ώστε να μην τη διεκδικήσουν ποτέ.

 

Ο Γιάννης Μπουτάρης δεν ειναι ενα ελπιδοφόρο παράδειγμα νέας διακυβέρνησης;

Ο Μπουτάρης είναι όντως ένα ελπιδοφόρο παράδειγμα πολιτικού, αλλά δεν είναι τυχαίο που είναι δήμαρχος και τίποτα παραπάνω.

Αυτό που είσαι έχει περισσότερους εχθρούς ή φίλους;

Έχει περισσότερους εχθρούς.

Αισθάνεσαι μοναξιά;

Αισθάνομαι μοναξιά, αλλά δεν την αλλάζω με τίποτα.

Τι κάνεις όταν δεν τρολάρεις διάσημους;

Γράφω, διαβάζω, βλέπω ταινίες και σειρές, βλέπω φωτογραφίες κουταβιών και κάνω awww…

Ποια είναι τα τοπ5 πράγματα που σου δίνουν χαρά;

Θα ήθελα πολύ να πω κάτι που να θυμίζει λεύκωμα πέμπτης δημοτικού π.χ «t0 c0lliTooBiNi mu riiii», ή κάτι εστέτ τύπου «μια επίσκεψη στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών», αλλά η αλήθεια είναι ότι το τοπ5 μου είναι τα 5 κομμάτια που μου αναλογούν από τη δεκάρα πίτσα, Παρασκευή βράδυ, με συστημένο θρίλερ στο στικάκι.

Και κάτι τελευταίο... Τι απαντάς σε αυτόν που θα σε τρολάρει γιατί δίνεις συνέντευξη σε ένα εν πολλοίς lifestyle blog όπως το #dimitrisgoes;

Eίσαι φίλος μου, αυτό εδώ είναι το προσωπικό σου blog και την τελευταία φορά που τσέκαρα δεν διαφημίζει το εμπόριο ανθρώπινων οργάνων.